Prolog

Chyba niedługo umrę. Może dzisiejszej nocy, we śnie. Może w przyszłym tygodniu. Może za trzy tygodnie od najbliższego czwartku. Trudno powiedzieć.Pewnie myślicie że to poważna sprawa. Nie wiem, kim jesteście. Nie wiem, kto przeczyta te słowa. Dla mnie to normalka. Już się przyzwyczaiłam.Ćwiczę się w umieraniu od prawie dwudziestu lat .Od nocy, kiedy się urodziłam.Nie chce was straszyć ale wy też umrzecie . Raczej nie tak szybko jak ja, jednak nigdy nic nie wiadomo. Na tym to właśnie polega. Nie wiemy. Nikt z was nie wie. Ja mogę dostać serce i żyć długo i szczęśliwie, a wy możecie jutro wpaść pod autobus. Co tam jutro!  Nawet dzisiaj. Różnica między mną a wami jest następująca: wy uważacie, że nie umrzecie w najbliższym czasie. Oczywiście możecie się mylić. Ja za to wiem na pewno, że długo już nie pożyję.
Czasami się zastanawiam, jak to jest, kiedy człowiek codziennie idzie spać z przekonaniem, że się obudzi. Pewnie wielu ludzi tak robi. Co wieczór. Ale ja nie znam tego uczucia.
Wiem tylko, jak to jest być mną.

O mojej Matce
Matka dała mi na imię Shannon.
Po pierwsze, jestem jedynaczką .Poza tym, mimo że obie miałyśmy na to tyle samo czasu, mama nie przyzwyczaiła się jeszcze do myśli, że mnie straci. Twierdzi, że tak to jest z matkami, a ja muszę jej wierzyć. Sama nie wiem. Nie jestem matką i nigdy nią nie zostanę, chyba że adoptuję dziecko. Moje serce nie wytrzyma porodu.I tak mam szczęście, że wytrzymało kolejny dzień.
Matka cierpi też na obsesyjną potrzebę kontrolowania wszystkiego, ale chyba nie zdaje sobie z tego sprawy. Nie powiedziałam jej o tym, bo i tak ma sporo na głowie, i raczej nie chcę jej bardziej obciążać.
Bardzo stanowczo zarządza naszym małym światem.To zabawne, bo rudno właściwie wyjaśnić dlaczego. Jednak gdybyście ją zobaczyli, od razu zrozumielibyście, o co chodzi. Ma metr pięćdziesiąt wzrostu, rumiane policzki i szeroki uśmiech, zupełnie jak jeden z elfów Świętego Mikołaja. Nie wygląda na tyrana. Ale jest cholernie twarda.

O mojej najlepszej przyjaciółce Lea
Jest w moim wieku. Przyjaźnimy się od prawie szesnastu lat. Nie wiem dlaczego jest dla mnie tak ważna ale czuję, że bez niej moja i tak szybka śmierć przyszłaby jeszcze szybciej. Zawsze przychodzi do szpitala i robi z siebie idiotkę pocieszając mnie na różne sposoby. Nigdy nie lubi jak zaczynam mówić o swojej śmierci co dla mnie jest już rzeczą naturalną. Lea dała mi pusty notes. Ten w ,którym to wszystko zapisuję. Ten, który właśnie czytacie.Powiedziała że to dziennik, ale wygląda jak książka. Autentyczna książka. Tylko strony są puste. Ucieszyłam się na jego widok, bo myślałam, że to książka. Uwielbiam książki. Są mi potrzebne.
Tak jak ludziom, którym prawie nic nie wolno robić, bo inaczej umrą.
Lea powiedziała, że jeśli chcę mieć książkę, to muszę ją sama napisać. Muszę zapełnić ten notes. To dość trudne zadanie, zwłaszcza dla kogoś, komu nie zostało zbyt wiele czasu. Ale może właśnie o to jej chodziło.
Zdaniem Lea nikt nie może być pewien, kiedy umrzemy.